Yavaş ve sakin adımlarla, hiç acele etmeden dönüyorum yaşama. Bir süredir hazinli bir karemde düğmesine bastığım "pause"u nasıl ellerimle vermeyi seçtiysem şimdi bacak bacak üstüne atıp hararetli hararetli konuşarak gülmeye hazırlandığım bir karede "play"e basma zamanı.

Keyifli bir hafta sonuydu. Keyifli de sürprizleri oldu. Yollarıyla kesişilen / tanışılan yeni insanlar gibi. Kesiştiğimiz yollardan ayrılan / yolcu edilen eski insanlar gibi. Bazen hayata verilen 'ara'lar gerekli olsa da her defasında geri dönüp de suyun debisiyle akmaya başladığımda sanki yeniden nefes almaya başladığımı hissediyorum. Verilen 'ara' boyunca ciğerlerime oksijen değmemiş gibi. Bir şey boğazıma çöreklenmiş ve beni uzun uzun boğmaya çalışmış ama ben sonunda ondan kurtulmuşum ve suyun yüzeyine erişmişim gibi.

Birçok spesifik örneği olabilir bu benzetmenin ama bundan öte detaylar gereksiz. Kısacası gerçeklikte köklenme çabamın çarpanları bunlar.

Şu zor günleri benimle paylaşan herkese (başta uzun Gecelere, sessiz isyanlara, çıkmaz sokaklara yoldaş olan Alaz olmak üzere) altlarında yaşadığım kara bulutların büyük kısmını armağan ettikleri kahkahalarla dağıttıkları, kaybettiğim 'öz'le yeniden birleşmemi sağladıkları için minnettarım.

Şimdi de Madonna'nın en birinci düzenlemeli, verdiğim ara'ya biçtiğim en cuk! gavur malı şarkısıyla artık ve nihayet uyumaya gidiyorum. Eşlik serbesttir. Gözlerimi süzüp rüzgarla savurduğum saçlar ve yarım bir gülümsemenin üzerine kararan sahne da kayda geçsin.

"...I'm walking on a wire
And there`s no one at all
To break my fall..."

[E x t r é m i t é]