...sonra sabah oldu ve ben içeri girmeye çalışan bir tutam gün ışınını tutmaya çalıştım. Bir nedeni vardı da olanların hiçbirşey için geç olmadığına kendimi nasıl inandıracaktım işte mesele buydu. Birbirimizi her gördüğümüzde beraber olamadığımız, olamayacağımız gerçeğinden bihaber davranması tuz muydu biber mi?

"Eh bir tek sen kaldın parmağına nişan ya da evlilik yüzüğü geçirmeyen" diyegeldim hafifçe gülümseyerek pencereden dışarıya bakarken. Acaba ellerim gerçekten titriyor muydu yoksa bana mı öyle geliyordu?... ve şayet titryor idiyse o bunun farkında mıydı?

"Yine saçmalamaya başladın" dedi çayından bir yudum alırken "Böyle konuşmaya devam edersen kalkar giderim."

Seneler önce kalkıp gitmemiş miydi ki ben oturup kalırken? İnsanlar nedense karşılarındakine alıştırdıklarını çabuk unutuyorlar cümlelerini sarfederken. 'Yine kalkıp' gitse diye düşündüm 'ben zaten bundan sonrası için deneyimliyim artık.' O "artık" yok mu o "artık"... İşte budur konulmuş noktayı hatırlamak ve arada biriken onca boşluğun yansımasıdır. Köprünün altından geçen onca suyun ortalama galon hesabına denk gelir bir "artık".

Sadece başımı hafifçe salladım bilmişcesine. Aptal biri olmadı hiç, anladığnı tahmin ediyorum. Anladığını umuyorum.... anlamadıysa zaten tarihin başına "fi" eklenmiş geri gelmeyecek zaman dilimlerinin hiç anlamı olmamış demektir.

Sonra.......

........ hoşçakalınma tanıdıklıkları ........
ve gerçekten de kendimize iyi bakıp bakmayacağımızın bir saat sonra hiç umurumuzda olmayacağı.

Aşkı giyinmiş bir kadının aşktan soyunmuş bir ruhu seçmesinden dolayı hafif burukluğu ama asla pişmanlığı değil, hayır.

Sonra.......

"Baba!"
"Evet?"
"İyi ki varsın."