:: tirad ::
Önce kendine insan
Sonra kendince asil...
Küçük bedenlerde sevdik koca yüreklerle
Hakkını her daim vererek...
Yerküreye açık olsa da gözlerimiz,
Kulaklarımız tıkalıydı.
Renklerimiz vardı bizim
Gün görmemiş renklerimiz...
Mühürlerimiz oldu bizi biz yapan,
İnsancıkların parlak madalyalarına inat,
Göğsümüz gerili değildi bizim, başımız dik olsa da...
Acımayı bilirdik acıtılmak kadar
Ve gizlendik ; Sahte olan ne varsa,
Yaşanmış bırakarak ardımızda.
Küçük sevinçler tükettik <-> türettik
Büyük mutluluklara nispet...
Erişilmeze sevdalandık,
Sevgiyi yanlış öğrendiğimizi bilerek...
Liman olduk yüzlercesine,
Her defasında gülerek yolcu etmek üzere...
Kaidesi yoktu oyunumuzun,
Zincirlerimizle bile özgürdük biz...
Çocukken ergindik,
Erginken çocuk...
Yaşamı yaşama öğrettik.
Yalnızlığımız kalabalıktı çünkü,
Kalabalıklar yalnızdı.
Doğaçlama repliklerle devleştik,
Senaryomuz ezber değildi zira
Başka dünyanın çocuklarıydık biz.
Başlıca bir dünyanın....
(Dostum, Diğerim, Charon'a sevgiyle.... Olmasaydın bir yanım daima eksik kalacaktı)
*spotlar yavaşça söner ve perde bir haftalığına kapanır*