yaşama geri sayım başladı...

"bu kaçıncı?"

saymadım... ama biliyorsan şayet inanmayı.... olur.... bunu söyleyen sendin...

"inanmayı öğrendin mi gerçekten?"

hala çalışıyorum üstünde....

"hiç bir şeye körü körüne inanmayı denemiyorsun ki hala? hala bir sürü 'ya şöyle şöyle de olursa'ya ve hala bir sürü 'ama'yla başlayan cümleye sahipsin.... bunlar olduğu sürece de hiçbirşeye gerçekten inanmış sayılmazsın..."

neden öğretmiyorsun bana? neden parmağımı şıklattığımda devreye girip o ilahi yorumlarından birini yapmıyorsun da en beklemediğim anlarda yüzleşiyorum seninle?

"çünkü sen sana ve bilincine ait dünyanda (buzdağının üzerindeki kadar bilmene rağmen) yaşıyorsun... bana verilen özgürlükse sadece uykunda, rüyalarında..."

üzgünüm....

"sebep? düzeni değiştiremezsin sadece rötüşleyebilirsin"

ama....

"a-a-a-a.... gördün mü? bir 'ama' daha...."

bir inanma egzersizi daha istiyorum.....

"emin misin?"

evet, eminim....

"pekala bugün boyunca siyahın aslında beyaz olduğuna inanacaksın.. hiçbir şekilde sorgulamadan... bunun böyle olduğuna inanabilir misin tüm öğrendiklerini unutup?"

denerim....

"baştan kaybettin"

öyle mi?

"denemekle eline birşey geçmez.... denerim'in yarıdan fazlası 'yapamaya da bilirim'i içerir... kısa, temiz ve kestirme bir cevap... kolaya kaçış... milyonlarca insanın her gün yaptığı... ve bu yüzden de daima kaybeden olarak kalacakları gerçeği... oysa gerçek şudur.... dalgalı bir denize bakıp da şayet dalgalı kavramını öğrenmemişsen ya da öğretilmemişsen ne kadar da durgun bir deniz yorumunu yapabilirsin... bu diğerlerine göre yanlıştır... oysa sana göre doğrudur.... ve önemli olan da budur."

anlıyorum...... pekala...... kabul.... bugün siyah aslında beyaz.... zira felsefi kapasitem doldu bugünlük....

"kolay gelsin"

haydi bakalım....